Ruim baan deze keer voor de IDFA-film “Kabul, between prayers” uit 2025. Documentairemaker Aboozar Amini maakte eerder (in 2018) “Kabul, City in the wind”. Amini behoort tot de Hazara, een door de Taliban onderdrukte ethnische groep en vluchtte in 2001 naar Nederland, als 15-jarige jongen. Hoe kun je dan films over Afghanistan maken, is de terechte vraag. Hij regisseert op afstand, door mee te kijken met een cameraman in Afghanistan. Zo geeft hij instructies door en stuurt die cameraman aan. Een volstrekt unieke aanpak en eentje die ook bijzondere films oplevert.
Wil je leerlingen raken en aan het denken zetten, dan is deze film een hele geschikte. Niet alleen zien we hoe het leven van kinderen in Afghanistan is onder de Taliban; je krijgt ook inzag in de beweegredenen van (would be) Taliban-strijders. Want met onze westerse, materialistische blik kunnen wij ons vaak niks voorstellen bij iemand die graag martelaar wil worden en streeft naar een plek in de hemel. Dezelfde ervaringen deed ik op met leerlingen bij ‘Onze man bij de Taliban’ en dat was heftig maar ook mooi, want de discussies die volgden met de leerlingen waren heel waardevol.
Te kijken zondag 21 juni op NPO 2 om 22.40 uur, maar ook te kijken via picl of NPO-Start (na de uitzending).
Oordeel: ★★★★
De inkijk in de ziel van de 23-jarige Samim is bijzonder mooi weergegeven. Veel beelden en niet te veel willen uitleggen; het is een stijl die wat tijd vergt maar eenmaal ‘aan boord’ werkt het heel goed. We zien een strijder die enerzijds heel fundamentalistisch is maar die natuurlijk ook worstelt met aardse verlangens, omgaan met anderen en een moeizaam huwelijk. Stiekem is zijn 14-jarige broertje de echte trekpleister van de film: hoe bestaat het dat je op die leeftijd niet van mensen houdt en alleen maar wil meedoen aan een oorlog!? Dat zulke kinderen nog onschuldig en naïef zijn kan je na het bekijken van de film in de kast zetten.