In Nederland zien we beschamende AZC protesten, in Engeland zien we Nigel Farage scoren met vreemdelingenhaat. Ik voel me geroepen om docenten een tegengeluid te laten zien in de klas: het hoeft niet zo te gaan immers! Bij gebrek aan een televisie-topper deze keer een podium voor een al eerder aangehaald meesterwerk: The Old Oak van de 90-jarige regisseur Ken Loach. Eigenlijk is het de Britse versie van Tina in Sexbierum.
In een Noord-Engels stadje met een mijnbouw-verleden is het verval schrijnend. Van alle buurtkroegen en – lokalen is alleen ‘The Old Oak’ nog open; de rest is failliet gegaan of gesloten. UK Reform-publiek foetert er op los met een pint in de hand. Alsof er al niet genoemd genoeg ellende is (‘they use us a dump!’) stopt er ook nog een bus asielzoekers in de stad. De parallellen met Loosdrecht, Albergen en Doetinchem zijn glashelder. Sterkste punt van de film is dat Loach niet partij kiest vóór de asielzoekers of tégen de (best wel racistische) burgers. Nee, hij laat heel subtiel zien dat iedere groep zijn eigen verhaal en werkelijkheid ervaart, en dat die belevingswereld heel begrijpelijk kan zijn. Geen belerend vingertje dus, maar een verhaal dat alle moeilijke kanten van de situatie laat zien.
Te kijken voor 2,99 euro via pathé thuis.
Oordeel: ★★★★
Ken Loach’s hele oeuvre ademt ‘solidariteit’: we zullen het toch echt samen moeten doen in dit leven. Het is misschien een beetje softie (zeker voor de stoere manosfeer-boys in jouw klas), maar toch werkt deze film geweldig goed. Je moet echt van steen zijn als dit verhaal je niet raakt. Tip: sluit een deal met je collega-Engels zodat de film niet al jouw lestijd opsnoept. Elk vak besteed een uurtje aan deze film en je zult zien dat je met leerlingen in gesprek zult raken over dit probleem.