Een scratch map kan leiden tot hoogoplopende spanningen. Denk hierbij niet alleen aan afgunst of concurrentiestrijd, maar ook aan verschillen van mening over respectievelijk de ‘spelregels’ of de geopolitieke positionering ten opzichte van betwiste gebieden of regio’s. Anders dan bij Monopolie of Risk wordt er bij de scratch map geen boekje met regels bijgeleverd. Dit leidt direct tot het eerste onvermijdelijke dilemma: ‘wanneer mag je krassen’?

Regelmatig verzorgt Jan Willem van Eck een gastles en gaat daarbij in op de taal van grafieken en kaarten. Dat die een ‘eigen’ taal hebben, met semantiek en grammatica verrast menig toehoorder. 

Brussel is een stad van pleinen’, schreef Manuel Aalbers in zijn vorige column. Er waar zijn pleinen uiterst geschikt voor? Juist, voor markten.

Het was een van de grappigste momenten uit het satirische programma Zondag met Lubach vorig seizoen: de Amsterdamse toeristenkaart.

Als je zoals Frank van Dam in Den Haag woont, ben je als fietser enigszins beperkt.

Toeristen vinden het mooi, zo’n herder met schaapskudde op de hei. Maar ze zijn meer dan een nostalgische attractie en leveren een belangrijke bijdrage aan het beheer van het heidelandschap.

Samenvattingen van het geopolitieke gedachtegoed kunnen niet zonder het begrippenpaar heartland-rimland. Heartland komt van Mackinder, rimland van Spykman. Ze duiden op de kern en de randzone van Eurazië, en de beheersing ervan speelt volgens de bedenkers een sleutelrol in de mondiale machtsverhoudingen. Over Mackinder bestaat een stortvloed van literatuur, over Spykman was lang weinig bekend.

Al meer dan 25 jaar verzorgt het departement Fysische Geografie van de Universiteit Utrecht een veldwerk in de Voor-Alpen in Zuidoost-Frankrijk. De studenten leren hoe zij op basis van systematische veldwaarnemingen een geologische en geomorfologische kaart kunnen maken.

Het eerste plan was er al in 1839 en om de zoveel jaar duikt de discussie weer op: hoe kan Amsterdam-Noord beter met de rest van Amsterdam verbonden worden? Maar nu lijkt het dan toch eindelijk zo ver te zijn. Later dit jaar besluit de Amsterdamse gemeenteraad of de ‘Sprong over het IJ’ er echt gaat komen.

De 38-jarige Chithra is in het Adivasi-dorp luisterend oor voor iedereen die zijn probleem kwijt wil, maar meestal komen Adivasi - de inheemse Indiase bevolking - niet uit zichzelf naar haar toe. Zij moet de problemen signaleren om hulp te kunnen bieden. Er zijn nogal wat problemen hier, maar Adivasi durven deze niet snel aan iemand toe te vertrouwen. Chithra kent de cultuur en  spreekt de taal, zij is zelf namelijk ook Adivasi en dat geeft vertrouwen.