In oktober won het boek De boom met de bittere bladeren van Ruth Erica de Glazen Globe, de prijs voor het beste geografische boek. Het verhaal speelt in Rwanda, 14 jaar na de genocide in 1994. Zie ook Geografie januari 2022. Nu, 27 jaar later, lijkt het erg goed te gaan met Rwanda.

Aan de vooravond van de klimaattop in Glasgow gooide het KNMI met Klimaatsignaal’21 een steen in de vijver. We moeten volgens het KNMI in Nederland rekening houden met een fors hogere zeespiegelstijging, met drogere en hetere zomers en extremere hoosbuien. Ook nu weer zijn de reacties verdeeld. Wordt er niet overdreven? Of: zie je wel, het is veel erger dan we dachten! Een lesje in klimaatonzekerheden.

De Poolse regering ligt al een tijd op ramkoers met de Europese Unie. Polen laat zich simpelweg niet de les lezen door de buitenwacht. Daar zit een hele geschiedenis van territoriale verscheuring achter. Die bepaalde ook dat Polen zich verdeeld ontwikkelde. En dat is nog steeds zo. Polen A en B.

Op basis van de verschillende ligging en geologie kun je de zes eilanden in drie groepen verdelen: (1) Aruba, (2) de SSS-eilanden en (3) Curaçao en Bonaire. In het drieluik ‘Geologie van de Antillen’ gaan we hier dieper op in.

De Nederlandse kust wordt sinds de 19e eeuw gemonitord en de variaties worden in kaart gebracht om de veiligheid te bewaken. Met de zeespiegelstijging wordt dit nog belangrijker. Nieuwe visualisatietechnieken helpen hierbij.

Van 4 t/m 8 oktober gingen bijna 4000 leerlingen op expeditie met aardrijkskunde tijdens de GeoWeek. Een week waarin leerlingen zelf aardrijkskunde konden ontdekken: op bezoek bij een bedrijf, tijdens een gastles van een geoprofessional of op veldwerk!

Terwijl Egypte kampt met een nijpend watertekort, verdampt in de Qattara-depressie in de Westelijke Woestijn even veel zoet water als de zomerafvoer van de Maas. Waarom laat de overheid die kans liggen?

Dit beeld en nog negen andere prachtige (winter)foto’s van Nederland zijn momenteel te zien op de website Scientias. Wat zie je hier nou precies?

Het is dit jaar zeventig jaar geleden dat de eerste Molukkers in Nederland arriveerden. Een tijdelijk verblijf werd permanent. Hoewel de meesten inmiddels goed geïntegreerd zijn, leeft een deel van hen geïsoleerd. In Molukse wijken koesteren ze hun identiteit.

De Sint-Elisabethsvloed van 1421 is altijd afgeschilderd als de grootste overstromingsramp aller tijden in ons land. Hoe was anders te verklaren dat de Grote Waard, een welvarend landbouwgebied van 500 vierkante kilometer, destijds verloren ging? Het blijkt een middeleeuws staaltje ‘nepnieuws’. Maar hoe zit het dan wel met de totale make-over van dit landschap?