De rurale problematiek staat al jaren hoog op de agenda van de Chinese overheid en de Communistische Partij.  In 2018 lanceerde Xi Jinping een nieuw, veelomvattend plan voor rurale revitalisering. Het vormt onderdeel van een scenario om heel China te ontwikkelen tot een moderne, welvarende samenleving in 2049, als de volksrepubliek 100 jaar bestaat.

Sommige waarnemers hebben de snelle opkomst van Taobao-dorpen, die drijven op e-commerce, al betiteld als een revolutie in de rurale ontwikkeling. Maar op het echte platteland kom je ze nauwelijks tegen en het gaat veelal om (handel in) technisch laag- tot middelwaardige producten.

In China worden meer bomen geplant dan in de hele rest van de wereld, maar kan dat een klimaatcatastrofe afwenden? De grootschalige bebossingsprojecten roepen hevige kritiek op in het Westen. Toch zal de Chinese aanpak de toekomst van ons mondiale milieu bepalen.

De Western Development Strategy, met mega-investeringen in het westen van China, voldoet tot nu toe niet aan de verwachtingen. Een belangrijke pijler van Xi’s Chinese Droom is het Belt and Road Initiative. De realisering lijkt een lastige opgave met vele voetangels en -klemmen. De etnische kwestie is er één van.

De Hui hebben een bijzondere positie te midden van de vele minderheden in China. Ze worden ook wel aangeduid als ‘de andere moslims’ van China en wonen verspreid over het hele land. Wel vaak in stedelijke gebieden en traditioneel in ‘eigen’ wijken. Maar het voortbestaan van de Hui-buurten staat onder druk.

Ruim drie jaar terug concludeerden Hein de Haas en Ton Dietz in Geografie dat de migratie vanuit Afrika door de toegenomen welvaart niet was gedaald maar juist was gestegen. De nieuwste cijfers laten zien dat de intercontinentale migratie opnieuw is toegenomen – zowel absoluut als relatief. 

Steden en hun achterland zijn vanouds afhankelijk van elkaar. Klimaatverandering verscherpt die afhankelijkheid. Steden proberen (nog) meer grip te krijgen op hun achterland, wat leidt tot een grotere politiek-ecologische voetafdruk. Estuariumsteden zoals Bordeaux laten dat goed zien.

Wat is dat voor ding, vraag je je af als je van Groesbeek naar Kleef in Duitsland rijdt. Aan de rechterkant van de weg in het dorp Wyler staat een grijze ruïne, de ramen eruit, wat rest zijn verroeste tralies. Er groeien volwassen berkenbomen op het dak, dus het moet er al heel lang zo bij staan.

Brazilië staat al sinds de 14e eeuw op de kaart. In de Ierse mythologie wordt verhaald over Hy-Brasil, een eiland dat altijd in mist gehuld is en slechts één dag per zeven jaar te zien zou zijn. Dit eiland ligt volgens het verhaal in de Atlantische Oceaan, ten westen van Ierland. Al in 1330 tekende Angelino Dulcert het als ‘Bracile’ op zijn portolaan (een type zeekaart). Het kleine eiland figureert eeuwenlang op allerlei kaarten.

In deze rubriek kraakt Bernd Andeweg sleetse concepten in de aardrijkskundeles die aardwetenschappers al tijden niet meer gebruiken.