The National Mall, Washington D.C.

De locatie was bepaald niet gunstig. Er lagen daar moerassen, er was voortdurend wateroverlast en lokale grondeigenaren waren nauwelijks bereid land te verkopen voor de stadsontwikkeling. Washington D.C. (wat staat voor District of Colombia, naar Christoffel Columbus) bleef dan ook lang een verzameling losse stadsdelen.

L’Enfant

George Washington, de eerste president van de Verenigde Staten en schutspatroon van de hoofdstad, gaf Pierre l’Enfant de opdracht een ontwerp te maken voor de uitleg van de Washington D.C. De Franse architect (tevens militair) ontwierp een stad met ruime bouwblokken, parken, pleinen en brede horizontale, verticale en diagonale transportassen. Enkele daarvan kwamen samen bij het Congresgebouw op Capitol Hill, om het belang van deze locatie te onderstrepen.

Maar van dit plan kwam weinig terecht. Washington had zwaar te lijden onder de gevolgen van de ’War of 1812’, de wraakactie van de Britten na de onafhankelijkheid. Bovendien kampte de stad permanent met geldgebrek, onder andere doordat de Amerikaanse overheid zich erg zuinig toonde. Daar kwam bij dat de bevolking en economie van Washington slechts traag groeiden, waardoor lokale belastinginkomsten tegenvielen. Ook heerste er corruptie onder politici en lokale zakenlieden. 

Washington Monument

In l’Enfants plan was al ruimte gemaakt voor een park tussen Capitol Hill en het Washington Monument, het grootse eerbetoon aan president George Washington, vader van de republiek, in de vorm van een 100 meter hoge obelisk. De bouw startte in 1848. Ook hier werd de uitvoering geplaagd door geldgebrek en andere problemen. Het danig uitgeklede bouwwerk kwam uiteindelijk pas gereed in 1888. In de tussentijd ontsierde de onaffe stomp van het monument de omgeving en werd het zelfs gebruikt als slachthuis voor de runderen van het Amerikaanse leger, die er in kuddes omheen graasden. 

Eenmaal gereed drukte het Washington Monument een stempel op de groei van de stad. Het is in ‘DC’ vrijwel onmogelijk hoger te bouwen dan het monument. Wolkenkrabbers ontbreken dus en hoge (kantoor)kolossen verrijzen enkel buiten de stad. Vanaf het Washington Monument zijn die hogere bouwlagen in bijvoorbeeld Arlington (Virginia) mooi te zien. 

Smithsonian Institution 

Het eerste deel van het langgerekte terrein tussen het Congresgebouw en het Washington Monument was bestemd voor kunst en cultuur. Een mooi idee, alleen ontbrak het geld daarvoor. De redding kwam van de Britse miljonair John Smithson, die de stad een enorm legaat schonk ten behoeve van cultuur en wetenschap. Dit legaat landde bij de Smithsonian Institution, die zich speciaal toelegde op het openliggende terrein. De realisatie van de zogeheten National Mall begon met de bouw van het Smithsonian Castle (gereed 1855), het neoklassieke hoofdkantoor van de organisatie, én het eerste Smithsonian Museum (zie kader). Spoedig daarna verrees het National Museum of Natural History (1858). Al snel meldden zich ook (commerciële) gegadigden om te bouwen aan de National Mall. En dat versterkte de roep om een degelijk inrichtingsplan.

McMillan Plan

Eind 18e eeuw ging een speciale club, de McMillan Commission, aan de slag en kwam in 1902 met een uitgewerkt plan, waarin l’Enfant heel wat herkend zou hebben. De commissie stelde voor een gebied te bestemmen voor wetenschap, cultuur en herdenking – beduidend groter nog dan l’Enfants oorspronkelijke as. Het Witte Huis en directe omgeving behoorden ook tot de National Mall, evenals de waterrijke zone in de richting van de Potomac. Het gebied tussen Capitol Hill en het Washington Monument werd een strikt museale functie toegekend, terwijl het overige deel een monumentale en herdenkingsfunctie kreeg. Een belangrijk deel van de zone werd ontsloten door een 3 kilometer lange, goeddeels verkeersvrije wandelboulevard, deels langs een gegraven watertje, de Reflecting Pool. 

Presidenten

Aan het verre einde van de National Mall, op een fraaie plek aan de Reflecting Pool, met zicht op het Washington Monument én het Congresgebouw, kwam tussen 1914 en 1922 het indrukwekkende Lincoln Memorial tot stand. Tussen 1938 en 1943 verrees het Jefferson Monument, ter ere van de geestelijk vader van de VS en de hoofdauteur van de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. De koepel met staande president ziet uit over het Tidal Basin, iets terzijde van de hoofdwandelroute. Het zijn statige bouwwerken, die de kracht van de verbeelde politici lijken te onderstrepen. 

Heel anders van opzet is het F.D. Roosevelt Memorial, gebouwd tussen 1991 en 1997. Het omvat een fraaie rotstuin met watervallen en verspreide beelden(groepen), waaronder die van de president (1933-1945), gezeten in zijn rolstoel met zijn hond, niet ver van een rijtje wachtenden op hun uitkering in de crisistijd van de jaren 1930. Menselijkheid tegenover de uitstraling van macht? 

Oorlogen en strijd

De herinneringen aan de diverse oorlogen waarbij de VS betrokken waren, zijn eveneens heel verschillend verbeeld. Zo contrasteert het indrukwekkende, granieten World War II Memorial (2003) sterk met het Korea War Memorial (1993), waar de manshoge beelden van sloffende, vermoeide infanteristen met hun wapens en bepakking de aandacht trekken. En de schier eindeloze, zwart granieten muren met de namen van gevallen of vermiste veteranen uit die Vietnamoorlog raken de bezoeker, ook vanwege de vele familieleden die namen van dierbaren zoeken.

Veel bezoekers zal de herdenkingslocatie van Martin Luther King het meest aangrijpen. Een goed getroffen standbeeld van wellicht de belangrijkste belangenbehartiger van de zwarte Amerikaanse bevolking gaat voorop. Door de opstelling komt Kin!g als het ware op je af, klaar om je toe te spreken. Er zijn daarnaast wanden met veel van zijn uitspraken, zoals ook het geval is bij het Lincoln Monument. 

Een min of meer complete wandeling over de boulevard en omgeving neemt ongeveer een halve dag in beslag, zonder enig bezoek aan een museum. Er valt veel te zien, te bekijken en  te overdenken. Als plaats met heel veel herinneringen wordt DC’s National Mall dan ook veel bezocht. Jaarlijks komen hier zo’n 25 miljoen mensen en dat aantal groeit. Ruim honderd jaar na het McMillan Plan zijn nieuwe (ingrijpende) aanpassingen dan ook dringend gewenst, zeker gezien de nog voorziene projecten. Daarover wordt volop nagedacht. 

BRONNEN

• Benton-Short, L. (2016). The National Mall: No Ordinary Public Place. Toronto: University of Toronto Press. 
• Berg, S.W. (2008). Grand Avenues: The Story of Pierre Charles l’Enfant, the French Visionary who designed Washington DC. New York (NY): Vintage Books.
• Dickey, J.D, (2015). Empire of Mud: The Secret History of Washington DC. Essex (CN): Lyons Press.   
• Evans, J.J., & York, K.B. (2013). How The Mall means: An Analysis of the National Mall as a Cohesively Built Environment. Perspectives on Political Science, 42(3), 117-130.
• Glazer, N., & Field, C.R. (Eds.) (2008) The National Mall: Rethinking Washington’s Monumental Core. Baltimore (MD): Johns Hopkins University Press.
• Lewis, T. (2015). Washington: A History of our Nation’s City. New York: Basic Books.  
• National Park Service (2006). The Mall: National Mall and Memorial Parks. A Cultural Landscape Inventory. Washington DC: National Park Service.  
• De Pater, B., & Verkoren, O. (Red.) (2007). Noord-Amerika. Een geografie van de Verenigde Staten en Canada. Assen: Van Gorkum.
• Stein, M. (2008). How the States got their Shapes. Washington DC: Smithsonian Books.
• Stevens, Q. (2015). Masterplanning of Public of Memorials. A Historical Comparison Washington, Ottawa and Canberra. Planning Perspectives, 30(1), 39-66.